Makhunik Köyü; İran’ın güney Horasan eyaletinde, dağlarla kaplı bir bölgede yer almaktadır. Yerel halk tarafından ‘’cüceler köyü’’ olarak anılan köyde bir zamanlar cücelerin yaşadığı anlatılmaktadır. Masallardan çıkmışa benzeyen köydeki evler, tavanı çok alçak olan küçük evlerden oluşmaktadır. Kapılarının boy ortalaması 50 ile 75 santimetre arasında değişen evler, tamamıyla çamur ve topraktan inşa edilmiştir.
Yaklaşık 1500 yıl önce kurulan köy İran’da, Afgan sınırından 75 kilometre uzaklıkta bulunmaktadır. Günümüzde köydeki insanların boy ortalaması normal insanlara yakın olmasına rağmen, eski zamanlarda boy ortalaması 50 cm olan 1 metrenin altında insanlar yaşamıştır. Köyde bulunan evlerin çoğunluğunu oluşturan 10 – 14 metrekare genişliğindeki küçük evler, tahıl ambarı, mutfak ve yatacak yer olarak kullanılmaktadır.
2005 yılında bölgede 25 santim uzunluğunda mumyalanmış, bir insan cesedi bulunmuştur. Bulunan ceset ile beraber bölgede bulunan 13 köyün, bir zamanlar cüceler şehri olduğu söylentileri güçlenmiştir. Uzmanlar, bulunan mumyanın 400 yıl önce ölmüş olan bir prematüre bebeğe ait olduğunu açıklamıştır.
Boylarının Çok Kısa Olmasının Sebebi
Köyde yaşayan insanların boylarının normalden kısa olmasının sebebi, beslenme alışkanlıklarıyla ilgilidir. Son derece kurak bir yerde bulunan bu köyde, tarım ürünleri ve hayvancılık kısıtlı yapılmaktadır. Bu olumsuz şartlar, beslenme alışkanlıklarını da kısıtlamaktadır. Bölgede kuraklık sebebiyle sadece turp, erik, arpa ve hurma gibi ürünler yetiştirilmektedir. Kısıtlı ürünlerle yapılan tek tip bir beslenmeden dolayı, vücut gerekli mineralleri alamadığı için gelişimini tamamlayamamaktadır.
Köyde bulunan küçük evler, genellikle boyları kısa olan cüce görünümlü insanların kullandığı evlerdir. Evlerin küçük olmasının diğer sebeplerinden biri de yapım malzemelerini taşıyacak yol ve hayvanların olmamasıdır. Aynı zamanda bu evler kolay ısınmakta ve kolay serinlemektedir. Teknolojiden uzak olan köydeki birçok ev, gaz lambasıyla aydınlatılmakta ve televizyon gibi elektronik cihazlar bulunmamaktadır.
Köyün günümüzde İran’ın diğer bölgeleriyle bağlantısı olmasına rağmen, kuraklık ve verimsiz toprak sebebiyle yaşam koşulları oldukça zordur. Köyün geçim kaynağı olarak kadınlar dokunma yapmakta, gençler ve erkekler ise şehirlere çalışmaya gitmektedir. Birçoğu ise devletin vermiş olduğu yardımlarla hayatını sürdürmektedir.
Köy ancak 20. yüzyılın ortalarında, yolların yapılmasıyla beraber diğer bölgelerdeki pirinç, tavuk gibi gıdalara ulaşma imkânı bulmuştur. Kısıtlıda olsa gıdaya ulaşım başladıktan sonra yeni doğan çocukların boyları uzamaya başlamıştır. Köy sakinlerinin en büyük beklentilerinden biri ise, köyün ilginç mimarisi sebebiyle turist çekmesi ve yeni iş olanaklarının oluşmasıdır.
