New York’un sessiz göl kıyısında, zamanın karanlık gölgelerinde kaybolmuş bir yapı var: Willard Akıl Hastanesi. ABD’nin New York kentinde, Seneca Gölü kıyısında yer alan bu tesis uzun yıllardır kapalı durumda. İçinde, geçmişin biriktirdiği anılar, o anıları taşıyanlardan yoksun olarak zamanla siliniyor. 19. yüzyılda akıl hastalarının tedavi edildiği bu yer, sıra dışı ve ürkütücü bir geçmişe sahip.
Uzun yıllar boyunca hastaların hem fiziksel hem de ruhsal acılarına ev sahipliği yapan bu bina, bir yanda umutla dolu iyileşme öykülerini, diğer yanda trajik ve karanlık sırları barındırıyor. Willard’ın lanetli tarihini ve tüyler ürpertici atmosferini keşfetmek, onu dünyanın en korkutucu mekânlarından biri yapan nedenleri anlamak için cesur bir adım atmak gerekiyor.
Willard Akıl Hastanesi Hakkında Genel Bilgi
Willard Akıl Hastanesi, dünyanın en ürkütücü mekânları arasında gösteriliyor. New York, her yıl milyonlarca turistin akın ettiği büyük bir metropol. Ancak, Seneca Gölü’nün kıyısında bulunan ve turistik olmayan bu bölgedeki yapı, adeta ‘buraya gelmeyin’ diye bağırıyor.
Tam adı “Willard Kronik Deliler Akıl Hastanesi” olan bu hastane, 1869 yılında kurularak 1995 yılına kadar faaliyet göstermiştir. Bu uzun dönem boyunca, toplamda 54 bin hasta bu hastanede tedavi edilmiştir. Ancak, Willard’ın korkutucu bir gerçeği var: Hastaneye yatırılan bu 54 bin kişinin hiçbiri buradan sağ olarak taburcu edilmemiştir.
1900’lerin başında hastaneye yatırılan birçok hastanın akıl sağlığının yerinde olduğu ve cinsiyetlerinin kadın olduğu ortaya çıkmıştır. O dönemde, bu aklı başında kadınların tek “suçu,” kocalarına karşı çıkmaktı. Bu kadınlar, tedavi adı altında acımasız işkencelere maruz kalmış, bazıları hizmetçi olarak çalıştırılmış ve diğerleri tecavüz edilmiştir.
Buz banyoları, kısırlaştırma ve elektroşok gibi sözde tedavi yöntemleriyle hayatları sona erdirilmiştir. Ayrıca, hastanedeki kadınlara yönelik işkenceleri anlatan ve bu karanlık dönemi aydınlatan “Ardımda Kalanlar” adlı bir roman da bulunmaktadır.
Willard, akli dengesini yitirmiş ileri düzeydeki hastaları barındıran bir hastaneydi. Buradaki hastalar genellikle zincirlenmek, bağlanmak veya başka bir şekilde kontrol altında tutulmak zorunda kalan bireylerdi. Hastanenin amacı, bu bireyleri tedavi ederek topluma kazandırmaktı. Bu yaklaşım, tesislerin açıldığı 1869 yılında oldukça yenilikçi bir konsept olarak kabul ediliyordu. Yıllar geçtikçe, Willard Akıl Hastanesi terkedildi ve zamanın etkisiyle çürümeye bırakıldı.
Willard Akıl Hastanesinde Kalan Bazı Hastalar
Hastanenin kapılarını açtığı ilk yılda tedavi altına alınan ilk hasta Mary Rote adında bir kadındı. Mary, bunama hastalığından mustaripti ve oldukça saldırgandı. On yıl boyunca zincirlenmiş olarak yatağında yaşamış ve Willard’a gelmeyi zincirlerinin çıkarılması karşılığında kabul etmişti.
Mary Rote Willard’a getirildikten sonra hastane personeli ona olağanüstü bir özen gösterdi. Tüm ihtiyaçları karşılandı ve hem fiziksel hem de ruhsal sağlığı hızla iyileşmeye başladı. Willard, tedavi yöntemlerinde yenilikler deniyordu ve uzun süre iyileşmeyen bir hasta kısa sürede olumlu sonuçlar görmeye başlamıştı.
Willard, temelde hapishane benzeri bir “asylum(iltica)” hastanesi olarak işliyordu. Zamanla burada kalan hasta sayısı arttı. Başarılı tedavi sonuçları gösteren hastalar, hastaneden normal yaşamlarına dönme şansı buluyordu, ancak çoğu bunu reddetti ve hastanede kalmayı tercih etti.
Ruh sağlığının toplum tarafından olumsuz bir şekilde değerlendirildiği ve akıl hastalarına hayvan ya da canavar gibi bakıldığı bir dönemde, Willard hastaları için adeta bir cennet olmuştu. Burada zamanla, ruhsal sağlık sorunları yaşayan bireyler için bir sığınma merkezi haline gelmişti.
Willard’ın en tanınmış hastalarından biri, nadir bir rahatsızlıktan muzdarip olan Joseph Lobdell‘di. Lobdell, kadın olarak doğmuş olmasına rağmen kendisini erkek gibi hissediyordu. Günümüzde bu tür bir eğilim akıl hastalığı olarak değerlendirilmemekte ve Lobdell kesinlikle bir akıl hastası olarak nitelendirilmiyordu. Hayatının geri kalanını geçireceği başka bir akıl hastanesine yerleştirilmeden önce Willard’da on yıl geçirdi. Bu sürede belki de toplumsal baskılardan kaçmak için bu kuruma sığınmış olabilir.
Willard’daki hastalar, binanın içinde hâlâ mevcut olan eşyaların gösterdiği üzere, elektroşok gibi tedavi yöntemlerine maruz kalıyorlardı. Hastaların günlerini ve hatta yıllarını geçirdikleri odalar, çoğunun kişisel eşyalarıyla birlikte hâlâ aynı şekilde duruyor.
Aşağıdaki fotoğraf, 1995 yılında hastanenin tavan arasında bulunan yüzlerce bavuldan birine ait. Bu bavullar, hastaneden asla ayrılamamış olan hastaların eşyalarını içeriyor. İçlerindeki her bir eşya, resmi kurumlar tarafından titizlikle belgelenmiş durumda.
Hayatlarını Willard’da geçirdiği sırada kaybeden hastaların otopsilerinin yapıldığı morg ve gömüldükleri mezarlık hâlâ aynı yerde duruyor. Her bir mezar, isim yerine numaralı bir metal plaka ile işaretlenmiş. O yıllarda, bir akıl hastasının mezarında ailesinin soyadının görünmesi, büyük bir utanç kaynağı olarak görülüyordu. Bu nedenle, mezarlıktaki yakılmamış hasta bedenlerinin hiçbirinde isim ya da soy isim bulunmuyor. Günümüzde burada yatanların kimlikleri belirlenmeye çalışılıyor, ancak eski kayıtlar nedeniyle bu süreç son derece yavaş ilerliyor.
Belki de burada hayatını kaybeden birçok insan, gerçekten hasta olmayan, yalnızca toplumdan uzaklaşmak isteyen bireylerdi. Ne de olsa, deli olarak damgalananların adeta cenneti olan Willard Akıl Hastanesi, bu kişiler için bir sığınak olmuştu.
WhatsApp grubumuza katılmak için TIKLAYINIZ!
