Yavuz Sultan Selim Han; Memluk sorununu tamamen ortadan kaldırmak amacıyla, 1516 yılında Mısır seferine çıkmıştır. Öncesinde İran’a yardım etmemeleri için Memluklerle bir anlaşma yapmış, fakat Memlukler anlaşmayı bozmuştur. Bu sebeple Mercidabık savaşı yapılarak kazanılmış, sıra Mısıra gelmiştir.
Osmanlı ordusu Mısır’a doğru harekete geçmiş, fakat karşılarına aşılmaz denilen Sina Çölü çıkmıştır. Çöl, lav kriteri gibi sıcak ve tamamen kum deryası olan bir yerdir. Tarih boyunca çölü, sadece Büyük İskender’in geçtiği söylenmektedir. Fakat oda bir noktadan sonra gemilerle hareket etmiştir.
Osmanlı ordusu yaklaşık 1,5 senedir seferde ve çok yorgundur. Vezirlerden bazıları da bu çölün geçilmesinin imkânsız olacağını, geçilse bile çok asker kaybı yaşanacağını düşündükleri için istekli olmamışlardır. Fakat Yavuz Sultan Selim, zaman kaybı olmaması ve vurucu darbeyi yapabilmek için Sina Çölü’nü geçmekte kararlıdır.
Sina Çölü’nde Yaşanan Olay
Çöle gelindiği zaman, Hüsam Paşa yanında adamlarla birlikte, değerlendirme yapmak ve alınacak tedbirler için çöle gönderilir. Bu sırada yeni savaştan çıkan ordu dinlenmeye geçer. Son sulak yer olduğu için de askerler kaplarını doldurur, develere küpler halinde sular yüklenir. Bir süre sonra Hüsam Paşa bitkin şekilde geri döner. Yavuz Sultan Selim, anlat bakalım Paşa durum nedir diye sorar. Hüsam Paşa lafı geveleyerek konuşur, çünkü durum aslında ortadadır. Hüsam Paşa, padişahım bu çölü geçmek insan işi değil diyecekken, Yavuz Sultan Selim sinirlenerek sözünü keser. Allah’ın yolunda çıkılan seferde, Allah bize yardım eder şeklinde bir konuşma yapar.
Yavuz Sultan Selim, çadırdan dışarı çıkar ve askerlere seslenir; ‘’Ey Cennet yolcuları, ey can kardeşlerim! Bilirsiniz ki Müslümanlar muharebe meydanında ve bütün ömürlerince yalnız ve yalnız Allah’tan korkarlar. Önüne çıkan hiçbir engel onu Allah yolunda cihattan alıkoyamaz. Sizler cenabı Hakk’ın emirlerine uydukça, onun yardımıyla bu çölü geçmekte sizlere nasip olur inşallah’ ’der. Atının şaha kaldırdıktan sonra çöle doğru sürmeye başlar. Arkasından Osmanlı Ordusu ‘da çöle doğru yürüyüşe geçer. Çölde yürüyüş çok çetin olur. Su idareli kullanılarak, abdest bile teyemmüm ile alınır.
Çölde hareket halindeyken, Yavuz Sultan Selim Han bir an durur atından iner. Ellerini önüne bağlar ve yavaş yavaş yürümeye başlar. Ordu ne olduğunu anlayamasa da, padişah attan indiği için mecburen attan inerler. Bütün ordu bu şekilde yol almaya başlar. Ama bir taraftan da merak ederler. Nereden çıktı bu şimdi, padişah niye yürümektedir? Zaten at üstünde zor gidilen çölde bir de yaya olarak gitmek zordur. Herkes merak içindedir ama padişahtan korktukları için kimse soramamaktadır. Bunu söyleyecek tek bir kişi vardır. O da yaveri, en yakını Hasan Can’dır. Hasan Can’dan sormasını rica ederler.
Hasan Can padişahın yanına yaklaşır, sessiz bir şekilde hünkârım asker bitap düştü. Siz bu şekilde yaya halde yola devam ettiğiniz için, onlar da aynı şekilde devam ediyorlar. Bu şekilde devam edersek askerler çok zor durumda kalacaklar. Bunun hikmetini merak ediyorlar diye sorar. Yavuz Sultan Selim Han, sanki orada değil başka bir âlemdedir. Başını kaldırmadan sessizce söyler; Hasan Can görmez misin ordunun önünde Peygamber Efendimiz (sav) bize kılavuzluk yapar. O öyle yaya giderken bizim at üstünde gitmemiz caiz midir? Diyerek yürümeye devam eder. Hasan Can, Yavuz Sultan Selim Han’ın yanında çok durduğu için, onun birçok kerametine şahit olmuştur. Bu sebeple hikmetini anlar. Oda padişahın yanında el pençe bir şekilde yürümeye başlar.
Çok fazla zaman geçmeden, yaklaşık 100 yıldır yağmur ve su yüzü görmeyen Sina çölünde, birden bire bardaktan boşalırcasına sağanak yağmur başlar. Kumlar sertleşir ve yürüyüş kolaylaşır. Hava serinler, askerler oluşan göllerden su ihtiyacını giderir. Ordu serinlemiş halde yoluna devam eder. Yaklaşık 13 gün gibi bir sürede çöl geçilerek Mısır’ın kapısına dayanırlar. Ridaniye Seferi ile Mısır fethedilir ve Osmanlı topraklarına dâhil edilir.
