Lotus Tapınağı, Hindistan’ın başkenti Yeni Delhi’de yer alan bir Bahai ibadet evidir. Aynı zamanda dünyada bulunan yedi Bahai tapınağının sonuncusudur. Asya kıtasının Bahailik merkezi olarak kabul edilir ve sayısız mimari ödül kazanmıştır. Tapınak Aralık 1986’da halka açılmış ve günde ortalama 8 bin ila 10 bin kişi tarafından ziyaret edilmiştir. Bu nedenle dünyanın en çok ziyaret edilen binaları arasında yer alır. Bir CNN raporu 2001 yılında burayı dünyanın en çok ziyaret edilen binası olarak nitelendirmiştir. Lotus Tapınağı, çok sayıda mimari ödül kazanmış ve birçok gazete ve dergi makalesinde yer almıştır.
Lotus Tapınağı, çevreci yaklaşımı ile de öne çıkmaktadır. Yeni Delhi’de güneş enerjisi kullanan ilk tapınak olarak, toplam 500 kilovat olan elektrik kullanımının 120 kilovatını güneş enerjisiyle üretir. Tapınak, düzenli bahçeler ile çevrili ve dokuz havuzun tam ortasında yer alır. Bu konumu sayesinde suda yüzen dev bir lotus çiçeği hissi yaratır ve girişler de bu havuzlar üzerindeki köprülerle yapılır. Taban genişliği 34 metre, yüksekliği 70 metre olan Lotus Tapınağı toplam 105 bin metrekarelik bir alana sahiptir.
Bahailik, tek tanrılı bir dindir ve insanlığın ruhsal birlikteliğine odaklanır. Bahai yasaları, ibadet evlerinin tüm dinlerden, insanların mezhepsel kısıtlamalar olmaksızın ibadet edebilecekleri bir yer olması gerektiğini vurgulamaktadır. Bu nedenle, Lotus Tapınağı gibi Bahai ibadet evleri de, din veya herhangi bir ayırımdan bağımsız olarak herkese açıktır. Lotus Tapınağının iç mekânı çok sessiz ve huzurlu bir ortamdır. Bu, bina içinde konuşmak ve hatta fısıldaşmak tamamen yasaktır. Bu durum İbadet edenlerin daha rahat ve sessiz bir ortamda dua edebilmelerini ve meditasyon yapabilmelerini sağlar.
Lotus Tapınağının Mimari Özellikleri
Lotus Tapınağı, İranlı bir mimar olan Fariborz Sahba tarafından tasarlanmıştır. Esin kaynağı olarak lotus çiçeği kullanılmıştır. Hindu geleneğine göre lotus çiçeği, saflığı, tazeliği ve sadeliği sembolize eder. Tapınağın formu da açmak üzere olan bir lotus çiçeği şeklindedir.
Lotus Tapınağı, modernizmin en iyi örneklerinden biridir ve diğer Bahai ibadet evleri ile ortak mimari özelliklere sahiptir. Bu ibadet evlerinin önemli üç ortak özelliği vardır; Dokuz taraflı bir dairesel şekil, bir kubbe ve Bahai inançlarına göre dünyada bulunan dokuz dinin temsil edildiği dokuz kapı. Lotus Tapınağı da bu özelliklere sahiptir. İçinde dokuz giriş kapısı bulunur ve tapınağın şekli 27 adet mermer yapraktan oluşan bir lotus çiçeği şeklindedir. Kapıları oluşturan dokuz yaprak, tapınağın dokuz tarafındaki her bir girişi sınırlandırmaktadır.
Lotus Tapınağı’nın dış cephesi, Yunanistan’daki Penteli Dağından getirilen beyaz mermerle kaplanmıştır. Bu aynı zamanda diğer Bahai ibadet evlerinin inşasında da kullanılan mermer türüdür. Beyaz mermer, hem tapınağın uzaktan kolaylıkla görünmesini sağlar hem de gün batımlarında ona mor ve buğulu bir görünüm kazandırır.
Lotus Tapınağı’nın iç mekânı, 40 derecelik açılarla ayarlanmış dokuz tane yay tarafından desteklenir. Yaylar, düz, konik ve silindirik yüzeylerden oluşmuş şekillerdedir. Yüzeylerin kesişimi ilginç konturlar oluşturur ve kemerlerin güzelliğini ortaya çıkarır. Tapınağın bina yapısı, 2.500 kişi kapasiteli merkezi bir salona açılan dokuz kapı ile dokuz kenar oluşturacak şekilde üçlü kümeler halinde düzenlenmiş 27 bağımsız mermer kaplı “taç yapraktan” oluşur. Bu yapı, yüksekliği 34 metreden biraz fazla olmaktadır.
Lotus Tapınağının Aldığı Ödüller
1987 yılında, Lotus Tapınağı’nın mimarı Fariborz Sahba, İngiltere merkezli Yapı Mühendisleri Enstitüsü tarafından “dini sanat ve mimaride mükemmellik” ödülünü almıştır.
1987 yılında, Din, Sanat ve Mimari Üzerine Dinlerarası Forumu, Washington, DC Amerikan Mimarlar Enstitüsü’ne bağlı, İlk Onur ödülünü “Dini Sanat ve Mimaride Mükemmellik” için Fariborz Sahba’ya vermiştir.
1988 yılında, Kuzey Amerika Aydınlatıcı Mühendislik Topluluğu, Paul Waterbury Dış Aydınlatma Tasarım Ödülü’nü “Dış Aydınlatma için Özel Alıntı Tapınak” için vermiştir.
1989 yılında, Amerikan Beton Enstitüsü, Maharashtra-Hindistan Bölümünden “beton bir yapıda mükemmellik” için bir ödül almıştır. Encyclopædia Britannica’nın 1994 baskısı, “Mimari” bölümünde Tapınak zamanın olağanüstü bir başarısı olarak tanımlanmıştır.
2000 yılında, Çin Mimari Topluluğu, “World Architecture 1900-2000: A Critical Mosaic, Volume Eight, South Asia” adlı kitapta 20. yüzyılın 100 kanonik eserinden biri olarak yer almıştır.
2000 yılında, Avusturya’nın Viyana kentinde bulunan GlobArt Akademisi, Lotus Tapınağı’nın mimarı Fariborz Sahba’ya “20. yüzyılın Tac Mahal’inin teşvik edilmesindeki hizmetinin büyüklüğü nedeniyle” GlobArt Academy ödülünü vermiştir.
